این موضوع به نظر من به عدم اختصاص وقت کافی برای نوشتن مقاله باز می گردد. به بیان دیگر بعضی دانشجویان ما حاضر نیستند برای انجام تکالیف خود زمان در نظر بگیرند و یا علیرغم داشتن زمان ترجیح می دهند  از آن برای انجام کارهای دیگری استفاده کنند. به نظر من سه عامل به این موضوع دامن می زند:

1. دانشجویان به فکر کسب درآمد و تامین معاش هستند و انجام تحقیق نیز مستلزم صرف وقت و یا هزینه فرصتی است که از دیدگاه برخی دارای توجیه نیست.
2. موضوع بیشتر جنبه رفع تکلیف دارد و دانشجو تنها به نمره در نظر گرفته شده در پایان ترم می اندیشند و اساسا هدف وسیله را توجیه می کند.
3. زمان در اختیار دانشجو زیاد نیست و از این رو سیاست سهل الوصول تری را در اولویت قرار می د هد و آن سرقت علمی است. سرقتهای علمی در میان جامعه دانشگاهی فراوان است. اگر چه بسیاری اوقات این کار نادانسته و تنها از سر برآوردن مطالب فوق انجام می شود، اما گاهی نیز این کارها دانسته و با علم به موضوع صورت می پذیرد. در اینجا مایلم تنها به این نکته اشاره نمایم و آن این که سرقت علمی در نهایت دارای چندین مشکل باقوه است:
   1. همواره احتمال این مطلب وجود دارد که موضوع افشا شود و به بی آبرویی شخص بینجامد.
   2. از نظر علمی چیزی به معلومات فرد اضافه نمی کند.
   3. در صورت کسب نمره از این طریق و طی مدارج عالی، دانشجو خود را مدیون نویسنده مقاله سرقت شده کرده است و گاهی اثار این کار سالها در زندگی یک شخص باقی می ماند.

چگونه می توان این مشکل را برطرف نمود؟ پیشنهاد من در چند مورد زیر خلاصه می شود:

      قوانین مناسب و ضمانت اجرایی. باید از نظر قانونی از انجام سرقتهای علمی ممانعت شود و مجازات شدیدی برای این کار در نظر گرفته شود و به انجام آن نظارت شود.

      گزارش کار. مرجع رسیدگی کننده همانند استاد در طول ترم با دریافت و بررسی گزارش کار دانشجو وی را متقاعد سازد که در انجام تکالیف خود مسامحه نکند و آن را به دقایق پایانی نکشاند.

      بازنگری در نظام تامین مالی دانشجویان. تا زمانی که دغدغه مالی در میان دانشجویان وجود داشته باشدٰ فرصت تمرکز بر وظیفه اصلی وی سلب شده و او ناچار است ضروریات زندگی خود را که شامل کسب درآمد است در اولویت قرار دهد. ادامه دارد..